Akira Kurosawa'nın 1952 yapımı 'Ikiru' (Japonca'da 'Yaşamak'), sinema tarihinin en derin ve insani filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, otuz yıldır aynı monoton işte çalışan, hayatı kağıt yığınları arasında geçmiş bürokrat Kanji Watanabe'nin hikayesini anlatır. Ölümcül bir kanser teşhisi alması, onu hayatının anlamını ve gerçekten 'yaşamanın' ne demek olduğunu sorgulamaya iter. Takashi Shimura'nın Watanabe rolündeki performansı, izleyiciyi derinden sarsan, naif ve güçlü bir oyunculuk örneğidir. Yüz ifadelerindeki küçük değişimlerle karakterin içsel dönüşümünü aktarışı unutulmazdır.

Kurosawa'nın yönetmenliği, filmi basit bir dram olmanın ötesine taşır. İlk yarısında Watanabe'nin teşhis sonrası yaşadığı şoku ve anlamsızca harcadığı zamanın farkına varışını izleriz. İkinci yarı ise, onun ölümünden sonra düzenlenen bir cenaze töreninde, meslektaşlarının onun son günlerindeki değişimini tartışması üzerinden ilerler. Bu yapısal tercih, filmin temasını güçlendirerek, bir insanın eylemlerinin gerçek değerinin ancak onun yokluğunda anlaşılabileceğini vurgular.

'Ikiru', varoluşsal sorgulamaları samimiyetle ele alan, izleyiciye 'Ben gerçekten yaşıyor muyum?' sorusunu sorduran zamansız bir eserdir. Sadece bir Japon klasiği değil, evrensel bir insanlık durumu portresidir. Hayatın anlamı, bürokrasinin insan ruhunu öğütüşü ve sıradan bir insanın olağanüstü bir amaca nasıl dönüşebileceği üzerine düşünmek isteyen herkes için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır. Duygusal derinliği ve sanatsal ustalığı ile iz bırakan bu film, Kurosawa'nın samuray filmleri dışındaki yeteneğinin de en parlak kanıtıdır.