Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò, ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Piskopos ve Bir Başkan), gençleri bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel ve psikolojik işkence uygular. Film, bu şiddet ve aşağılamayı, faşizmin ve mutlak iktidarın doğasını çarpıcı bir alegoriyle gözler önüne sermek için kullanır.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla şiddeti sunar; bu, seyirciyi sadece izlemeye değil, bu vahşetin ardındaki toplumsal ve politik yapıları analiz etmeye zorlar. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliği ve zalimlerin duygusuz, bürokratik tavrı üzerinden güçlü bir etki bırakır. Görsel estetik, lüks ve çürümüşlüğün karışımıyla rahatsız edici bir güzellik sunar.

'Salò' basit bir şok filmi değil, iktidar, itaat, tüketim toplumu ve insan doğasının karanlık yönlerine dair derin bir sorgulamadır. Seyirciyi rahatsız etmeyi, düşündürmeyi ve eleştirmeyi amaçlayan bu film, kolay bir izlence sunmaz. Ancak, 20. yüzyılın trajedilerini anlamak, sanatın sınırlarını sorgulamak ve Pasolini'nin benzersiz sinema dilini deneyimlemek isteyenler için vazgeçilmez bir çalışmadır. Film, sunduğu sert içerik nedeniyle olgun seyirci kitlesini hedeflemektedir.